Hayat çok depresif, şarkı sözü yazmalı

Bu postumu vizesi kötü geçip bir de üstüne bad-hair-day geçiren, mor converse lerini ve kırmızı, yıldızlı aznavurpasajı t-shirtlerini giyerek Beyoğlu'na Yıldız Teknik Üniversitesi' nde okuyan kareli gömlekli mühendis adayı sevgilisiyle buluşmaya giden kızlara adıyorum. Siz olmasaydınız buralar yaşanmaz yerler olurdu(harbi diyorum).
Evet belki YTÜ' de okumuyorum ama benim de kareli gömleğim, benim de analitik düşünce yapım var.

Of Montreal kankalarımdan gelsin o halde, berbat bir şarkı olsa da:

I was walking with my parents
through St. Peter's park
When I saw a young couple with a child
They were all holding hands and smiling
They seemed very nice, seemed to have a nice life

All I ever get is sad love
feeling incomplete and below being loved
I don't know why it has been so hard to find love

All I ever get is sad love
the unrequited kind is all I have procured
And it was nothing at all
like what I've heard about love

Without love life has no great reward
leaving us damaged or feeling so bored
Devoid of memories nothing to record
Wishing the ones that we adore loved us more


Ceyti